Kołysał nas zachodni wiatr,

Brzeg gdzieś za rufą został.

I nagle ktoś jak papier zbladł:

Sztorm idzie, panie bosman!



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



Z zasłony ołowianych chmur

Ulewa spadła nagle.

Rzucało nami w górę, w dół,

I fala zmyła żagle.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta! - Hej!



Gdzie został ciepły, cichy kąt

I brzegu kształt znajomy?

Zasnuły mgły daleki ląd

Dokładnie, z każdej strony.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



O pokład znów uderzył deszcz

I padał już do rana.

Piekielnie ciężki to był rejs,

Szczególnie dla bosmana.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Przedziwne czasem sny się ma!

Dziesięć w skali Beauforta! / *3



 



Lato jagód lipcowych ma smak.

Żółte liście gna jesienią wiatr.

Wiosną śniegi spływają już z gór,

A na szybach zimą kwitnie mróz.



A ja lubię mroźną zimę

I puszysty śnieg.

Kocham narty;

Dla mnie zima najpiękniejsza jest.



Ktoś tam lubi zimowy zły wiatr,

Kiedy rzeki już pokrywa kra.

Drugi woli przed siebie wciąż iść,

Gdy jesienią czerwienieje liść.



A ja lubię tylko lato

Wśród słonecznych plaż.

Lubię pływać;

Dla mnie lato najpiękniejsze jest.



Jeden lubi gdy wiosną ze snu

Znów się budzi rzek wezbranych nurt.

Inny woli lipcowych dni blask,

Kiedy miodem pachnie cały las.



A ja lubię

Wszystkie cztery pory roku, bo

Każda z nich:

Wiosna, lato, jesień, zima -

Przypomina mi

Ciebie.