Kołysał nas zachodni wiatr,

Brzeg gdzieś za rufą został.

I nagle ktoś jak papier zbladł:

Sztorm idzie, panie bosman!



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



Z zasłony ołowianych chmur

Ulewa spadła nagle.

Rzucało nami w górę, w dół,

I fala zmyła żagle.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta! - Hej!



Gdzie został ciepły, cichy kąt

I brzegu kształt znajomy?

Zasnuły mgły daleki ląd

Dokładnie, z każdej strony.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



O pokład znów uderzył deszcz

I padał już do rana.

Piekielnie ciężki to był rejs,

Szczególnie dla bosmana.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Przedziwne czasem sny się ma!

Dziesięć w skali Beauforta! / *3



 



Deszcz, jesienny deszcz

Smutne pieśni gra.

Mokną na nim karabiny,

Hełmy kryje rdza.              /bis



Nieś po rosie w dal,

W zapłakany świat

Przemoczone pod plecakiem

Osiemnaście lat.                   /bis



Deszcz, jesienny deszcz

Bębni w hełmu stal.

Idziesz, młody żołnierzyku,

Gdzieś w nieznaną dal.           /bis



Może jednak Bóg

Da, że wrócisz znów.

Będziesz tulił jasną główkę

Miłej swej do snu ......        /bis



Deszcz, jesienny deszcz

Smutne pieśni gra.

Mokną na nim karabiny,

Hełmy kryje rdza.             /bis



Nieś po rosie w dal,

W zapłakany świat

Przemoczone pod plecakiem

Osiemnaście lat.