Kołysał nas zachodni wiatr,

Brzeg gdzieś za rufą został.

I nagle ktoś jak papier zbladł:

Sztorm idzie, panie bosman!



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



Z zasłony ołowianych chmur

Ulewa spadła nagle.

Rzucało nami w górę, w dół,

I fala zmyła żagle.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta! - Hej!



Gdzie został ciepły, cichy kąt

I brzegu kształt znajomy?

Zasnuły mgły daleki ląd

Dokładnie, z każdej strony.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



O pokład znów uderzył deszcz

I padał już do rana.

Piekielnie ciężki to był rejs,

Szczególnie dla bosmana.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Przedziwne czasem sny się ma!

Dziesięć w skali Beauforta! / *3



 



Już w dolinach kwitnie głóg.

Niebem mknie żurawi klucz.

Zanim nocne mgły opadną,

Trzeba ruszać w stronę gór.



Znów się rozstać przyjdzie nam:

Już na hale owce gnam.

W noce ciche i bezchmurne

Będę gwiazdy liczył sam.



Snuje się ogniska dym,

Myśl wędruje razem z nim.

Leci z wiatrem, hen, do Ciebie

Jak żurawi klucz na niebie.



Gdy wśród gór uderzy grom,

Echo go poniesie stąd

Nad lasami, dolinami -

Aż do sercu bliskich stron.



Już ogniska wygasł żar,

Bieli się popiołu garść.

Szumi gdzieś wezbrany strumień,

Księżyc chmury gna.



Gdy powracać przyjdzie z Tatr,

Będę gnał jak halny wiatr,

Tak jak stada chmur po niebie -

Żeby prędzej ujrzeć Ciebie.         /bis