Zapisz swoję ulubione piosenki Czerwonych Gitar

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Zabiegany człowiek taki

Ścina drzewa, goni ptaki

Na różowo pomalować chciałby świat.

Wierzy w cuda i kabały

Zwykle szuka dziury w całym

Wierzycielom jeszcze spłaca kilka rat.



       

Żeby znaleźć  Eldorado gotów przebyć drogi szmat

Z byle kim, byle gdzie, byle by, byle już, byle jak.

Sam już nawet nie wie, ile warte życie tak

Z byle kim, byle gdzie, byle by, byle już, byle jak.



Ale przyjdzie chwila taka,

Że Cię znudzi w sercu wakat

I ta niepojęta pustka czterech ścian.

Wtedy spotkasz Tę dziewczynę

W autobusie lub pod kinem

I już diabli wezmą życia prosty plan.



Zdarte buty na dno szafy by nie wracać w nich na szlak

Z byle kim, byle gdzie, byle by, byle już, byle jak.

Kochasz ją zdziwiony, że też można było tak

Z byle kim, byle gdzie, byle by, byle już, byle jak.

Jeszcze jeden dzień jeszcze tylko chwila

     

I już wiesz, jak ma być no i jak trzeba żyć

Byle dziś, byle już, byle tak, byle tu, byle z nią.



	solo (instr. guitar):



Jeszcze jeden dzień jeszcze tylko chwila

I już wiesz, jak ma być no i jak trzeba żyć

Byle dziś, byle już, byle tak, byle tu, byle z nią.



 



Dam Ci naszą piosenkę -

Tylko na to mnie stać,

Bo cóż, moja maleńka,

Cóż Ci więcej mogę dać?



Wszystkie kwiaty na łące,

Żebyś mogła je rwać.

Dam  wieczory i noce,

Bo cóż Ci więcej mogę dać?



[-instrum.-]



Dam księżyca Ci srebro

I gwiazd sypnę Ci garść.

I to już jest na pewno

Wszystko, co Ci mogę dać.



[-instrum.-]



Starczy nam dawać siebie,

Ważne jest tylko jedno:

Że mi źle jest bez Ciebie

Ale źle Tobie ze mną.



 



Kołysał nas zachodni wiatr,

Brzeg gdzieś za rufą został.

I nagle ktoś jak papier zbladł:

Sztorm idzie, panie bosman!



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



Z zasłony ołowianych chmur

Ulewa spadła nagle.

Rzucało nami w górę, w dół,

I fala zmyła żagle.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta! - Hej!



Gdzie został ciepły, cichy kąt

I brzegu kształt znajomy?

Zasnuły mgły daleki ląd

Dokładnie, z każdej strony.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



O pokład znów uderzył deszcz

I padał już do rana.

Piekielnie ciężki to był rejs,

Szczególnie dla bosmana.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Przedziwne czasem sny się ma!

Dziesięć w skali Beauforta! / *3