Rzecz......
wcale nie jest tym
czy kocham cie czy nie
lecz.......
na to samo patrząc
rzeczy widzieć dwie
długo zbyt nie da się
choć zawsze lepiej wiesz
jak co widziec mam
troche wstyd przyznać
że
nie bardzo wyszlo nam
Wiem nie umiałem spełnić
wszystkich twoich snów
wiec.......
może lepiej że urwałem
sie bez słów
tak jak chcesz oceń mnie
zamykam oczy i widzę
Twoją twarz
sama wiesz było źle
więc może lepiej że
że z glowy mnie już masz
ref:
Zostawiam Cię dziś
co będzie niewiem napewno
żyj sama i myśl
co jeszcze czeka Cie ze mną
Tak jak chcesz oceń mnie
zamykam oczy i widzę
Twoją twarz
sama wiesz bylo źle
lecz pomyśl sobie że
już to z głowy masz
Tak jak chcesz oceń mnie
zamykam oczy i widzę
Twoją twarz
Pada deszcz
KOCHAM CIE
świat nie zawalił się
i jeszcze będzie nasz
Kołysał nas zachodni wiatr,
Brzeg gdzieś za rufą został.
I nagle ktoś jak papier zbladł:
Sztorm idzie, panie bosman!
A bosman tylko zapiął płaszcz
I zaklął: - Ech, do czorta!
Nie daję łajbie żadnych szans!
Dziesięć w skali Beauforta!
Z zasłony ołowianych chmur
Ulewa spadła nagle.
Rzucało nami w górę, w dół,
I fala zmyła żagle.
A bosman tylko zapiął płaszcz
I zaklął: - Ech, do czorta!
Nie daję łajbie żadnych szans!
Dziesięć w skali Beauforta! - Hej!
Gdzie został ciepły, cichy kąt
I brzegu kształt znajomy?
Zasnuły mgły daleki ląd
Dokładnie, z każdej strony.
A bosman tylko zapiął płaszcz
I zaklął: - Ech, do czorta!
Nie daję łajbie żadnych szans!
Dziesięć w skali Beauforta!
O pokład znów uderzył deszcz
I padał już do rana.
Piekielnie ciężki to był rejs,
Szczególnie dla bosmana.
A bosman tylko zapiął płaszcz
I zaklął: - Ech, do czorta!
Przedziwne czasem sny się ma!
Dziesięć w skali Beauforta! / *3
Już w dolinach kwitnie głóg.
Niebem mknie żurawi klucz.
Zanim nocne mgły opadną,
Trzeba ruszać w stronę gór.
Znów się rozstać przyjdzie nam:
Już na hale owce gnam.
W noce ciche i bezchmurne
Będę gwiazdy liczył sam.
Snuje się ogniska dym,
Myśl wędruje razem z nim.
Leci z wiatrem, hen, do Ciebie
Jak żurawi klucz na niebie.
Gdy wśród gór uderzy grom,
Echo go poniesie stąd
Nad lasami, dolinami -
Aż do sercu bliskich stron.
Już ogniska wygasł żar,
Bieli się popiołu garść.
Szumi gdzieś wezbrany strumień,
Księżyc chmury gna.
Gdy powracać przyjdzie z Tatr,
Będę gnał jak halny wiatr,
Tak jak stada chmur po niebie -
Żeby prędzej ujrzeć Ciebie. /bis