Posłuchaj, co Ci powiem dziś:

Już jesteś niepotrzebna mi.

Już zapomniałem chwile te -

Zły los i łzy, marzenia, sny...

Powrócisz do mnie tylko w śnie.



Dziś jeszcze, jak każdego dnia,

Tęsknimy czasem Ty i ja.

A rano gdy budzimy się

Na innej ulicy i w innym mieście,

Mówimy: to nie pech, że wreszcie

Jesteśmy sobie niepotrzebni.



Już zapomniałem smutne dni,

Nie wracam do minionych chwil.

Nie warto przecież - dobrze wiem.

Czy mam wybaczyć Ci czy nie?

Posłuchaj, co Ci powiem dziś:

Już nie chcę wracać do tych dni.



 



Droga, którą idę, jest jak pierwszy własny wiersz.

Uczę się dopiero widzieć świat, jaki jest.

Uczę się dopiero świata, jaki jest.



Droga, którą idę, biegnie śladem ludzkich spraw.

Szukam swego czasu, jasnych słów, prostych prawd.

Szukam swego czasu, jasnych słów i prawd.



Już tyle słońc wzeszło tylko jeden raz.

Już z tylu stron zapłonęły ognie gwiazd.

Już tyle miejsc zapomnienia pokrył kurz.

Wiem, co to jest, lecz się nie zatrzymam już.



Droga, którą idę, czasem błądzi w pełni dnia.

Kocham, pragnę, tracę, chwytam dzień, póki trwa.

Kocham, pragnę, tracę, chwytam dzień, gdy trwa.



[-murmurando-]



Już tyle słońc wzeszło tylko jeden raz.

Już z tylu stron zapłonęły ognie gwiazd.

Już tyle miejsc zapomnienia pokrył kurz.

Wiem, co to jest, lecz się nie zatrzymam już.



Droga, którą idę, nie wybiera łatwych lat.

W czasie, który minie, odbić chcę własny ślad.

W czasie, który minie, swój odbiję ślad.