Stworzyć chcesz mały świat

Dla swego uśmiechu.

Chciałabyś iść pod wiatr,

Nie dochodząc grzechu.



Pytasz mnie, ile dni

Jeszcze jest przed nami

I swój wzrok wpinasz wciąż

W bezgwiezdny aksamit.



Jeszcze dzień, najwyżej dwa -

Wszystko się odmieni.

Nie odnajdziesz w swoich snach

Zimy i jesieni.



Jeszcze dzień, najwyżej dwa -

Wszystko się odmieni.

Ty zrozumiesz, ile jest

Nieba tu, na ziemi.



Jesteś wciąż bliska snu -

Na granicy cienia.

Stawiasz swój pasjans z dat,

W których są marzenia.



Lato w nich złote jest,

A wiosna zielona.

Złoto Twe, zieleń Twą

Wezmę w swe ramiona.



Jeszcze dzień, najwyżej dwa -

Wszystko się odmieni.

Nie odnajdziesz w swoich snach

Zimy i jesieni.

																

Jeszcze dzień, najwyżej dwa -

Wszystko się odmieni.

Ty zrozumiesz, ile jest

Nieba tu, na ziemi.



 



Posłuchaj, co Ci powiem dziś:

Już jesteś niepotrzebna mi.

Już zapomniałem chwile te -

Zły los i łzy, marzenia, sny...

Powrócisz do mnie tylko w śnie.



Dziś jeszcze, jak każdego dnia,

Tęsknimy czasem Ty i ja.

A rano gdy budzimy się

Na innej ulicy i w innym mieście,

Mówimy: to nie pech, że wreszcie

Jesteśmy sobie niepotrzebni.



Już zapomniałem smutne dni,

Nie wracam do minionych chwil.

Nie warto przecież - dobrze wiem.

Czy mam wybaczyć Ci czy nie?

Posłuchaj, co Ci powiem dziś:

Już nie chcę wracać do tych dni.