Sternik ujął ster: rejs na drugi brzeg,

W jedną stronę bilet za obola.

Gdy zapłacisz już, resztę w wodę rzuć -

Sternik nic innego, nic nie przyjmie.



Złoto dawać chciał, drugi pierścień zdjął -

Widać płacić pierwszą klasę zwykli.

Z tamtej strony - spójrz! - wraca pusta łódź -

Charon ludzi traci już za Styksem.



Choć miałbyś sto za jeden grosz -

Nic więcej nie zapłacisz, niźli płacić masz.

Na drugi brzeg popłyniesz, gdzie

Obliczą najdokładniej, ile jesteś wart.



Ileś kiedyś dał - tyle możesz wziąć.

Co zabrałeś - oddasz właśnie tyle.

Z tamtej strony znów wraca pusta łódź -

Spróbuj tu powrotny kupić bilet!



Drewniana łódź. Za jeden grosz,

Obola stary Charon liczy ci za rejs.

Za jeden grosz - na drugi brzeg,

Gdzie wiedzą, ile za co płacisz, albo nie.





 



Ciągle pada! Asfalt ulic jest dziś śliski jak brzuch ryby,
Mokre niebo się opuszcza coraz niżej,   
żeby przejrzeć się w marszczonej deszczem wodzie. A ja?
A ja chodzę desperacko i na przekór wszystkim moknę,
Patrzę w niebo, chwytam w usta deszczu krople,
patrzą na mnie rozpłaszczone twarze w oknie, to nic.

Ciągle pada! Ludzie biegną, bo się bardzo boją deszczu,
Stoją w bramie, ledwie się w tej bramie mieszcząc,
ludzie skaczą przez kałuże na swej drodze. A ja?
A ja chodzę, nie przejmując się ulewą ani spiesząc,
Czując jak mi krople deszczu usta pieszczą,
ze złożonym parasolem idę pieszo, o tak!

Ciągle pada, alejkami już strumienie wody płyną,
Jakaś para się okryła peleryną,
przyglądając się jak mokną bzy w ogrodzie. A ja?
A ja chodzę w strugach wody, ale z czołem podniesionym,
Żadna siła mnie nie zmusza i nie goni,
idę niby zwiastun burzy z kwiatkiem w dłoni, o tak.

Ciągle pada, nagle ogniem otworzyły się niebiosa,
Potem zaczął deszcz ulewny siec z ukosa,
liście klonu się zatrzęsły w wielkiej trwodze. A ja?
A ja chodzę i niestraszna mi wichura ni ulewa,
Ani piorun, który trafił obok drzewa,
słucham wiatru, który wciąż inaczej śpiewa.

Ciągle pada, nagle ogniem otworzyły się niebiosa...
który wciąż inaczej śpiewa. A ja?
A ja chodzę desperacko i na przekór... 
patrzą na mnie rozpłaszczone twarze w oknie, to nic.